“QARIN AĞRISI” VƏ YA DAXİLİN MƏNƏVİ KORROZİYASI

Həyatda cürbəcür ağrılar var… Baş ağrısı, göz ağrısı, diş ağrısı, ürək ağrısı…

Bu gün Sizə söhbət açacağım ağrı isə etikadan uzaq, media səhifələrində yazılması rüsvayedici və eyib sayılan, ümumiyyətlə tibb elminə aid olmayan “QARIN AĞRISI”dır…”

Tibb elmi fiziki bədəndəki hər bir sancının lokalizasiyasını təyin edə, onun diaqnozunu qoya və müalicə üsulunu seçə bilir. Bioloji qarın ağrısının səbəbi bəllidir: orqanizmdə nəyinsə qaydasında olmadığına dair bir siqnaldır bu. Amma cəmiyyəti, münasibətləri, mənəviyyatı içindən gəmirən, heç bir rentgen aparatının görünməyən tərəflərini üzə çıxara bilmədiyi bir “qarın ağrısı” da var ki, onun müalicəsi heç bir loğmanın reseptində yazılmayıb.
Bu, paxıllığın, xəbisliyin, başqasının uğuruna sevinə bilməmək xəstəliyinin xalq dilindəki ən çılpaq, ən eybəcər adıdır.

Gəlin etiraf edək, bu gün mediada, sosial şəbəkələrdə, gündəlik iş və ailə həyatında qarşılaşdığımız bir çox mənəvi eybəcərliklərin kökündə məhz bu gizli fəsad dayanır. Kimsə bir az irəli gedəndə, kiminsə işində uğur, ailəsində hüzur, simasında təbəssüm bir qədər artıq görünəndə, dərhal ətrafdakı bəzi fərdlərin “qarın ağrısı” tutur. Bu ağrının simptomları fiziki sızıltı ilə başlamır; o, daxili bir qısqanclıq, qara qüvvə kimi insanın ruhunu zəbt edir. Və ən qorxulusu odur ki, bu mənəvi xəstəliyə tutulanlar öz dərdlərini gizlətmək üçün başqalarına palçıq atmağa, böhtan uydurmağa, şər kampaniyaları təşkil etməyə başlayırlar.

Niyə bu mövzu haqqında yazmaq bu gün bu qədər vacibdir?
Çünki bu mənəvi “qarın ağrısı” fərdi bir problem olmaqdan çıxıb sosial bir epidemiyaya çevrilməkdədir.

İstedadlı bir gəncin yolunu kəsmək istəyən idarəçinin, həmkarının uğuruna kölgə salmağa çalışan müttəhimin, kiminsə xoşbəxtliyini sosial şəbəkədə görüb klaviaturanın arxasında nifrət qusan adsız profillərin hamısının diaqnozu eynidir. Onlar öz həyatlarındakı boşluğu, bacarıqsızlığı və daxili uğursuzluğu başqalarının işığını söndürməklə kompensasiya etməyə çalışırlar. Düşünürlər ki, başqasının çırağını üfürməklə öz zülmətləri işıqlanacaq. Halbuki fəlsəfə və həyat təcrübəsi bizə sübut edib: başqasının işığını söndürən heç vaxt özü nura qərq olmur, sadəcə qaranlığı daha da tündləşdirir.

Bu ağrı etikadan uzaqdır, bəli. Onun haqqında açıq danışmaq, onu yazıya tökmək bəlkə də estetik görünmür. Lakin cəmiyyətin daxilində kök salmış bu irini deşmədən, onun adını düzgün qoymadan mənəvi sağlamlığa qovuşmaq qeyri-mümkündür.

Biz fiziki ağrılardan qorunmaq üçün gigiyena qaydalarına əməl edirik. Bəs mənəvi gigiyenamız hardadır? Niyə daxili dünyamızı bu cür çirkin duyğuların zəhərləməsinə icazə veririk?

Əslində, “qarın ağrısı” çəkən insan fərqində olmadan ən böyük cəzanı elə özünə verir. O, daim gərgin, daim pusquda, daim başqasının addımlarını izləyən bir qula çevrilir. Başqasının sevinci onun matəminə, başqasının nailiyyəti onun şəxsi məğlubiyyətinə çevrilir. Bu, insanın öz ruhuna etdiyi ən böyük işgəncədir.

Müalicəsi varmı bu ağrının? Var. Amma bu müalicə apteklərdə satılmır. Onun tək əlacı insanın öz daxilinə boylanması, özü ilə barışması və ən əsası, sevməyi, təqdir etməyi öyrənməsidir. Başqasının uğurunu özünə stimul seçən insan inkişaf edir; başqasının uğurunu özünə “qarın ağrısı” edən insan isə daxilən çürüyür.

Gəlin ətrafımıza, cəmiyyətimizə və ən əsası özümüzə qarşı dürüst olaq. Bu eybəcər ağrıdan uzaq durmaq, ruhumuzu paxıllığın sızıltısından qorumaq fərdi mənəviyyatımızın ən ali vəzifəsidir. Çünki həyat digərlərinin yıxılmasını gözləmək üçün çox qısa, bərabər ucalmaq və bu ucalıqdan zövq almaq üçün isə sonsuz dərəcədə gözəldir.

Mehman Qasımov

Ayna Tv

Müəllif: Mehman Qasımov
Ayna tv